هفتاد و هفت (خاطرات,خداحافظ)

 

دیگر تمام شد.

.

.

.

نامه ی خداحافظی را زمان با خودش آورد.

خاطراتم را در روزنامه می پیچم.

 

هفتاد و شش (کوری)

 

می ترسم از این کوریِ گهگاه که دچار می شوم....

دچار نادیدنی های دیدنی.

.

.

.

دلم بر قدیسی که در اتاق کوچکی تیر باران شد می سوزد

برای فراموشی تنها ٬ پتو را روی سرم می کشم......................................

 

هفتاد و پنج (شب های بی خوابی)

 

در شب های بی خوابی

سنجاقک قرمزی در اتاقم سر به پنجره می کوبد .

کنارم می نشینی و برایش شعر مرداب می خوانی.

و من  با چشم هایم خواب یک باغ می بینم

 

تنهایی ها یت را که با یک باغ تقسیم کنی

انگشت هایت جوانه خواهد زد................................

 

هفتاد و چهار (ابر بهار...............)

 

در ابر های بهار گاهی سنگ هم لانه می کند.

کاش همه ی  سنگ ها از کوه باشد...

.

.

.

سنگ های ابر بهار آدمک های بیشتری را می شکند .

 

هفتاد و سه ( در انتظار )

 

 

سکوت ٫گاه انفجاری را انتظار می کشد ....

 

قدم های پراکنده ی یک مسافر٫

هیچ مقصدی را دلخوش نخواهد کرد.

همیشه در راه ماندن٫

رسم روزگار است.

 

هفتاد و دو (چاه و آدمک یا نمی دانم آدمک و چاه )

 

آدمک از تاریکی به چاهی پناه می برد گاه.
چاهی که عمقش را نمی داند.
 
تا فراموش کند.....................

که خودش را در یک لحظه از زمان
جا گذاشت
و 
رفت

 

که ماه
که رنگ
که پیاده رو
که شعر های بی سر و ته
تنها تکه ای از ثانیه های "من بودن " بود
 
 

تا فراموش کند
 
که خودش این چاه را کند

 

....جان می گیرد....

 

قدم های رقصان کودکی در ذهنم تکرار می شود...
دخترکی کفشهای سفیدش را می پوشد
پاهایش را جفت می کند
و خیره می شود به برق کفش های نو....

جان می گیرد آغاز
در عصر دوشنبه ی برفی

 

هفتاد و یک (سیاه زخم )

 

 

به شیشه ی پنجره می کوبد ..... ناله ی فراری.

سرگردان و جدا مانده از روز.

می خواند انگار:

"زخم..... دارایی انسان است"

.

.

.

در تمام سفیدی ها نقطه ی سیاهی نفس می کشد

 

 

هفتاد (وقتی که یک برگ افتاد)

 

یک برگ از درخت افتاد

.

.

.

باران گرفت انگار ....

از کف اتاق بوی نم خاک می آید.

فردا صبح من یک دست نخواهم داشت.

به اندازه ی شب گریه خواهم کرد.

نمی دانم برای خودم یا دستی که می رود!!!!!!!

چه فرقی میکند..................؟

هذیان های یک شب زمستانی را کسی باور نخواهد کرد.................................

 

 

شصت و نه (ذرات منجمد)

 

از عمق ذرات منجمد انگار

صدایی فریاد می زند

"بیا٬بیا٬بیا"

گم می شوم در کوچه پس کوچه ها به دنبالش.

از سفیدی سرم گیج می رود.

 

آدم های اینجا٬ زبانشان آویزان است

روی زمین کشیده می شود

به پای عابران گیر می کند .

فرار می کنم

می دوم

دور می شوم

 

من به امید صدا آمده ام ...مرا فریاد کن.