از ترک های آسفالت داغ خیابان٬

فریاد های بخارآلودی٬

آرام و پیچان بالا می آید.....می رقصد......به تنم چنگ می زند.

یاد تو می افتم.

باز هم سیاه شدی.....

چتد سالی هست که نفست بالا نمی آید....

از آن روز که پشتم نشستی و دست های پر شاخه ات را به دورم پیچیدی٬

خشک شدی.

دروغ می گویم ......باز هم به چشمهایم.

تو آنجا نبودی....تو هیچ وقت هیچ جا نبودی.......

تو  تنها از بخار داغ ترک های مغزم می آمدی......