سال ها بود می شناختمش.

عصر که می شد در صندلی سیاه بزرگش فرو می رفت٬

مدادش را روی کاغذهای کاهی رنگ مدام بالا و پایین می برد٬

دخترکی را می کشید با چشم های بیرون زده.

عصر که می شد٬

صدای گریه می آمد٬ از بلندگوهای کوچک٬

دست هایم را دور گردنش حلقه می کردم٬

با هم به صدای گریه گوش می دادیم.

به فریادها که می رسیدیم سرش را تکان می داد.

با خش خش پراکنده ی آلمانی٬

شوخی اش می گرفت.

گربه ی کوچکی می شد که مدام دندان هایش را به رخ می کشید.

عصر که می شد٬

گم می شدم در دست هایش که بوی فلفل می داد و شاید کمی هم بنزین....

مارهای رنگی٬دودهای خاکستری٬قهوه های شیرین....در خواب های گرم پاییزی.

سال ها بود می شناختمش٬

سال هایی به اندازه ی ثانیه ها.